Türkiye’nin yabancý iþgalinden kurtularak, baðýmsýz bir Türk devletinin kurulmasý, yeni bir devletin kurulmasýnýn ötesinde, ulusçuluk ve halkçýlýk prensipleri çerçevesinde toplum ve devlet yaþamýnda daha önce bilinmeyen bir anlayýþý da içermektedir. Bu anlayýþ, devletin toplumun hizmeti için var olduðu prensibi olup, bu anlayýþ 1923’ten itibaren kurulan Cumhuriyet hükümetlerinin izledikleri politikalarýn temelini oluþturmuþtur.

“Ulusa hizmet” prensibinin açýk bir þekilde uygulanmaya çalýþýldýðý ve böylece izlenebildiði alanlardan biri ve belki en önemlisi saðlýk hizmetleri olmuþtur. Osmanlý Devletinde saðlýk iþleri “Dahiliye Nazýrlýðý” na baðlý “Sýhhiye Umum Müdürlüðü” tarafýndan yönetiliyordu. 23 Nisan 1920’den on gün sonra çýkarýlan yasa ile “Sýhhýye ve Muaveneti Ýçtimaiye Vekilliði” kuruldu. Böylece yetki ilk kez bir bakanlýk düzeyine çýkarýldý. Cumhuriyet kurulduktan sonra saðlýk hizmetleri hýzlý bir planlama sürecine girmiþ, geniþ bir örgütlenme ile halk saðlýðý hizmetleri, taný ve tedavi hizmetleri olarak geliþmeye baþlamýþtýr.

 Bir sayýsal örnek olarak 1923’te 554 olan hekim sayýsý 1940’da 2378’e ulaþmýþtýr. Cumhuriyetin ilk 15 yýlýnda saðlýk alanýnda yapýlanlar uluslararasý ölçekte bir saðlýk devriminin gerçekleþtirilmesidir.

Bu yazýda saðlýk hizmetleri için söz konusu 15 yýllýk dönemdeki deðiþim nicel verilerle açýklanmaya çalýþýlmýþtýr.